Havam Karanlık

Bazı anlar vardır, gözünü açtığında hiç bilmediğin bir coğrafyaya merhaba dersin.
Kendine sorarsın, neredeyim ben, nasıl hayatımı idame edeceğim. Kendine soranlar endişeli bir şekilde yorgun düşer, gök karaya çalınca. Güneş kapatınca kirpiklerini, başlar gök kubbenin soğuk
Ve acımasız okları sağnak sağnak. O an gözlerinde belirir yollara düşme nedenlerin, cehennemin içinden kaçışın öyküsü. Isınmaya çalışırsın yapayalnız olduğun, yabancısı olduğun gök yüzünün karanlığında. Elini tutacak bir tanıdık beklersin, umutsuzca bir bekleyişle, ama nafile. Sonra gözlerini kapatırsın, tekrar yeni bir yerde açarsın, nasıl geldiğini bilmeden. Savaşın adaletsizliği sürükler insanı adalet bulacakları bir yere o da nafile. Herkes kendi başının çaresine kuralların izin verdiği müddetçe bakabilir.
Gerisi mi? Hiç sorma gerisi yok… Karanlık…
Hikmet toprak